Ένα Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, έξι πρωταθλήματα Ιταλίας, ένα Μουντιάλ, πολλοί ακόμη τίτλοι, ένα παλμαρέ αξιοζήλευτο... Υπάρχει μια θέση κενή, αυτή που περιμένει για να βάλει το μετάλλιο του Τσάμπιονς Λιγκ, το μοναδικό που λείπει από την συλλογή του Τζιανλουίτζι Μπουφόν.
Απόψε το βράδυ ο σπουδαίος Ιταλός τερματοφύλακας θα έχει,για δεύτερη φορά στην καριέρα του,την ευκαιρία να διεκδικήσει και να κατακτήσει την κούπα με τα μεγάλα αυτιά.Η πρώτη ήταν το μακρινό 2003 όπου αντιμετώπισε τη Μίλαν του σημερινού του συμπαίκτη Αντρέα Πίρλο και ηττήθηκε μετά και από την παράταση στα πέναλτι.
Σίγουρα υπάρχουν πολλοί ποδοσφαιριστές παγκοσμίως που έχουν αδικηθεί με την έννοια ότι δε κατάφεραν ποτέ να σηκώσουν την απόλυτη ευρωπαϊκή κούπα.Πρόχειρα οι Ιμπραίμοβιτς,Μπάλλακ,Νέντβεντ και Ρονάλντο μου έρχονται στο μυαλό.Ακόμα και ολόκληρος Μαραντόνα δε κατάφερε ποτέ να το σηκώσει!''Πρέπει να είσαι μαζοχιστής για να κάνεις αυτή τη δουλειά.Είναι και λίγο παράδοξο να παίζεις ένα παιχνίδι στο οποίο όλοι χρησιμοποιούν τα πόδια τους και συ θέλεις να χρησιμοποιείς τα χέρια σου''.Ναι,απ' ότι φαίνεται ο Τζίτζι ήταν μαζοχιστής γιατί η θέση του τερματοφύλακα δεν ήταν αυτή με την οποία έκανε τα πρώτα του βήματα στο ποδόσφαιρο.Όταν πρωτοξεκινούσε ήταν μέσος,ενώ αγωνίστηκε και σαν επιθετικός και του άρεσε.Η μοίρα του όμως ήταν να σταθεί κάτω από τα δοκάρια και να γίνει ένα από τους κορυφαίους τερματοφύλακες όλων των εποχών χωρίς υπερβολή.
Στην μεγάλη του καριέρα έχει μαζέψει πολλές διακρίσεις.Τις άξιζε όλες καθώς δούλεψε σκληρά για να καταφέρει να φθάσει στην κορυφή και ακόμη περισσότερο για να παραμείνει σε αυτή.Μπορεί να ξεκίνησε να αγωνίζεται επαγγελματικά στην Πάρμα,με την οποία έφθασε στην κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την περίοδο 1998-99 αλλά το όνομα του έχει χαραχθεί στο μυαλό όλων μας με την φανέλα της Μεγάλης Κυρίας.Ο Μπουφόν πήγε στη Γιουβέντους το 2001 και φέτος συμπληρώνει 14 χρόνια στην ομάδα χωρίς να χάσει ποτέ του το ρόλο του βασικού τερματοφύλακα!Κατόρθωμα αδιαμφισβήτητα σπουδαίο άμα το σκεφτεί κανείς.Ακόμα και όταν ήρθαν τα δύσκολα χρόνια για τη Γιουβέντους μετά και το σκάνδαλο Καλτσιόπολις που την έριξε στη δεύτερη κατηγορία της Ιταλίας,ο Ιταλός παρέμεινε πιστός στον σύλλογο και σαν μεγάλος αρχηγός την οδήγησε και πάλι στα σαλόνια.
Προφανώς και όλα αυτά τα χρόνια πέρα από την εστία της Γιούβε υπερασπιζόταν και αυτή της Εθνικής ομάδας της χώρας του για πολλά χρόνια μέχρι και σήμερα.Με την Εθνική Ιταλίας ο Μπουφόν κατάφερε να φθάσει στην κορυφή του πλανήτη το 2006 όπου και μετά από ισοπαλία στην κανονική διάρκεια και στην παράταση(1-1)νίκησαν τη Γαλλία και στέφθηκαν παγκόσμιοι πρωταθλητές για τέταρτη φορά στην ιστορία τους.Φέτος η Γιουβέντους έχει μέχρι στιγμής κατακτήσει τόσο το κύπελλο όσο και το πρωτάθλημα Ιταλίας και θέλει με την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ να μπει στο κλειστό κλαμπ των ομάδων που έχουν καταφέρει να πραγματοποιήσουν το τρέμπλ μέσα σε μια σεζόν.
Ο Τζίτζι γιορτάζει,πανηγυρίζει και είναι χαρούμενος που βλέπει ακόμα ένα όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα.Γιορτάζει διότι είναι εκεί,γνωρίζοντας μόνο ο ίδιος πόσο δύσκολα είχε περάσει όταν πριν από δύο χρόνια πάλευε με την κατάθλιψη.Γιορτάζει γιατί κατάφερε να ξεπεράσει και αυτό το πρόβλημα φανερώνοντας για ακόμη μια φορά πόσο δυνατός χαρακτήρας είναι και πόσο μεγάλη προσωπικότητα.Μακάρι να γιορτάζει και μετά τον αποψινό τελικό.
Θα κλείσω με κάτι σε προσωπικό επίπεδο.Για μένα Τζιανλουίτζι Μπουφόν είναι κάτι παραπάνω από ένας κορυφαίος τερματοφύλακας ή εμβληματικός αρχηγός.Είναι ο άνθρωπος που με ενέπνευσε από μικρό να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο και τον θαύμαζα σε όλη του την πορεία.Όταν γύρω μου όλοι θαύμαζαν τις ντρίπλες των Ροναλντίνιο,Ζιντάν και τα γκολ των Ρονάλντο,Ανρί εγώ επέλεξα τον μοναχικό άνθρωπο κάτω από τα γκολπόστ επειδή θεώρησα ότι η ευθύνη να υπερασπίζεσαι το τέρμα της ομάδος σου δε συγκρίνεται με καμία άλλη.Λέμε ότι το ποδόσφαιρο τις περισσότερες φορές είναι άδικο.Απόψε υπάρχει η ευκαιρία(τελευταία;)κάποιων ανθρώπων να βρεθούν για πρώτη φορά στην κορυφή της Ευρώπης και ελπίζω να το καταφέρουν.Εν αναμονή επομένως του μεγάλου αποψινού τελικού.
ΥΓ.Φυσικά δε θα μπορούσα να αφήσω απ' έξω τον μεγάλο άτυχο του αποψινού τελικού που δεν είναι άλλος από τον Τζιόρτζιο Κιελίνι.Ο Ιταλός αμυντικός είχε ίσως την μοναδική του ευκαιρία να αγωνιστεί σε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ και να προσπαθήσει να κατακτήσει το τρόπαιο.Το μόνο που μπορούμε να του ευχηθούμε είναι περαστικά και μακάρι να του παρουσιαστεί στο μέλλον κάποια στιγμή η ευκαιρία να βρεθεί σε έναν τέτοιο τελικό γιατί είναι ένας μεγάλος μαχητής και σίγουρα το αξίζει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου