Ένας αθόρυβος αρχηγός

     Αν η Μπαρτσελόνα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα ανθρώπινο σώμα,τότε ο Τσάβι θα ήταν το κεφάλι ή αν προτιμάτε καλύτερα το μυαλό αυτού του σώματος.Το απόγευμα του Σαββάτου που μας πέρασε το ισπανικό πρωτάθλημα έλαβε τέλος και μαζί με αυτό και η πολυετής καριέρα του Καταλανού μέσου στους μπλαουγκράνα.Αυτό το άρθρο γράφτηκε επομένως για να προσπαθήσω να κάνω έναν μικρό απολογισμό της καριέρας του πραγματικά προικισμένου χαφ και την αναγνώριση που είχε(;)από όλο τον κόσμο.Και όμως για να φθάσει ο Τσάβι να γίνει ένας από τους καλύτερους μέσους στον κόσμο μεσολάβησαν πολλά.
Το ξεκίνημα και η πορεία

     Όντας από τα μικρά παιδικά του χρόνια μέλος της Μπαρτσελόνα(11 χρονών),ο Τσάβι είναι ένα γνήσιο ''προϊόν'' της Μασία,των πασίγνωστων ακαδημιών της.Πήρε το βάπτισμα του πυρός για πρώτη φορά το 1998 και σε ηλικία 18 χρόνων συμπληρώνοντας το Σάββατο τον απίστευτο αριθμό των 17 χρόνων μόνο στην πρώτη ομάδα.Το γεγονός αυτό είναι πολύ σημαντικό εφόσον αναλογιστούμε ότι μιλάμε για την Μπαρτσελόνα και όχι για οποιαδήποτε ομάδα στον κόσμο.Το να καταφέρεις να κρατηθείς για τόσο μεγάλο διάστημα δηλαδή σε τέτοιο επίπεδο και να επιδείξεις ζηλευτή σταθερότητα στην απόδοση σου είναι σπάνιο.Τα πρώτα του χρόνια στην ομάδα,ωστόσο,ήταν αρκετά δύσκολα δίχως να έχουν καμία σχέση με αυτά που βλέπαμε τα τελευταία χρόνια από τον Ισπανό μέσο.Βέβαια το ποδόσφαιρο ήταν διαφορετικό τότε και αυτό έπαιξε το ρόλο του στο να μη μπορέσει να ξεδιπλώσει όλες τις πτυχές του ταλέντου του.Περίπου τα ίδια συνέβαιναν και στην Εθνική Ισπανίας,της οποίας ήταν βασικό μέλος από τότε.
Η Εθνική Ισπανίας και η εκτόξευση

      Και στην Εθνική της χώρας του ο Τσάβι άργησε να κάνει όπως λέμε το ''μπαμ'' και να φανεί τι μπορεί να κάνει μέσα στο γήπεδο.Η πληρότητα που επεδείκνυαν οι Ισπανοί ανέκαθεν και ειδικά στον χώρο του κέντρου αποτελούσε τροχοπέδη στις προσπάθειες του Καταλανού μέσου να ξεχωρίσει,κάτι που όμως δεν άργησε να συμβεί.Το καλοκαίρι του 2008 η Μπαρτσελόνα αποφασίζει να αλλάξει νοοτροπία και να βασιστεί σε παίχτες που ίδια ανέδειξε βάζοντας τους υπό τις οδηγίες ενός τότε άσημου(όσον αφορά την προπονητική του καριέρα)ανθρώπου,του Πεπ Γουαρδιόλα.Ο Γουαρδιόλα καταφέρνει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να φτιάξει μια ομάδα που παίζει ολοκληρωμένο και όμορφο ποδόσφαιρο με αρχιτέκτονα και μυαλό τον Τσάβι.Ο Ισπανός προπονητής είχε βρει τον άνθρωπο που θα εφαρμόζει αυτά ακριβώς που θέλει μέσα στο γήπεδο.Η καριέρα του Τσάβι εκτοξεύθηκε και δεν είναι τυχαίο πως τις καλύτερες του χρονιές τις έκανε με τον Γουαρδιόλα στον πάγκο της Μπαρτσελόνα.Αυτή η απόδοση όμως είχε συνέχεια και αντίκτυπο και στην Εθνική Ισπανίας στην οποία έκανε και πάλι τη διαφορά εξαργυρώνοντας τις μεστές εμφανίσεις του με πολλούς τίτλους τόσο σε εθνικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.
Τα πήρε όλα αλλά κάτι του λείπει

     Το πρώτο του πρωτάθλημα ήρθε και την πρώτη του μόλις χρονιά στην πρώτη ομάδα της Μπαρτσελόνα(1998-99)παρόλο που δεν
δεν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ακόμα και μέχρι σήμερα έχει πάρει άλλα 7.Επιπλέον,έχει 2 Κύπελλα Ισπανίας με την ευκαιρία φέτος να τα κάνει 3 μάλιστα και 6 Σούπερ Καπ Ισπανίας.Τσάμπιονς Λιγκ και πάλι σχετικά νωρίς(2005-06)και μέχρι σήμερα έχει άλλα δύο και θα πάει στον τελικό της 6ης Ιουνίου για να τα αυξήσει κόντρα στη Γιουβέντους.Με τη Εθνική Ισπανίας κατάφερε να φθάσει στην κορυφή της Ευρώπης δυο φορές(2008,2012)και μία φορά στην κορυφή ολόκληρου του κόσμου(2010).Για να είμαστε ειλικρινής,λίγοι είναι αυτοί που θυμούνται τον Τσάβι για τα κατορθώματα του πριν από τη σεζόν 2008-09.Και δεν τους αδικώ.Εξάλλου ο Τσάβι δεν ήταν και θέλησε ποτέ να είναι ο πρωταγωνιστής.Υπήρχανε άλλοι γι' αυτό(Ροναλντίνιο,Μέσι).Αν μπορούσαμε να πούμε ότι κάτι λείπει από την κατά τα άλλα γεμάτη τροπαιοθήκη του Τσάβι αυτό θα ήταν η Χρυσή Μπάλα που κακά τα ψέματα την άξιζε,ειδικά μετά και την κατάκτηση του Μουντιάλ του 2010.Πόσοι όμως άξιζαν μια τέτοια διάκριση και δεν την πήρανε ποτέ?Ο Τσάβι δεν κατάφερε να αποτελέσει εξαίρεση.Ίσως έπαιξε ρόλο το ότι δεν ήταν τόσο εμπορικός και θεαματικός όσο ο Κριστιάνο Ρονάλντο ή ο Μέσι.
Το τέλος μιας πλούσιας καριέρας

      Ο αρχηγός της Μπαρτσελόνα ήταν ανέκαθεν ένας ήρεμος παίχτης και ένας αφανής ήρωας,του οποίου η δουλεία δε φαινότανε πάντα με το μάτι μέσα στο γήπεδο.Όταν όμως κατάφερνε να περάσει μια κάθετη μπαλιά μέσα από 5 άτομα βγάζοντας σε θέση βολής τον εκάστοτε επιθετικό μας έκανε αυτομάτως να σηκωθούμε από τη θέση μας και να τον χειροκροτήσουμε σαν να ήμασταν και μεις μέσα στο γήπεδο.Η ηρεμία που τον χαρακτήριζε σαν άνθρωπο έβγαινε μέσα στο γήπεδο παίζοντας με απίστευτη αυτοπεποίθηση.

     Όσο κλισέ όμως και να θεωρηθεί η παρακάτω φράση είναι πέρα για πέρα κατάλληλη για την περίσταση.Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν και ο Τσάβι βρήκε έναν αντίπαλο μπροστά του που δε κατάφερε να κερδίσει.Τον χρόνο.Το σώμα του μετά από τόσα χρόνια καταπόνησης δεν αντέχει άλλο σε αυτό το επίπεδο και αυτό το κατάλαβε πρώτος και καλύτερος ο Ισπανός μέσος παίρνοντας την απόφαση να αποχωρήσει από την Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι για τα πετροδόλαρα του Κατάρ ακολουθώντας την πεπατημένη πολλών άλλων συναδέλφων του.Σαν γνήσιος αρχηγός όμως δε θα μπορούσε να φύγει έτσι και χωρίς να έχει έτοιμη τη διάδοχη κατάσταση με τον Αντρές Ινιέστα να είναι ο καταλληλότερος να αναλάβει τα καθήκοντά του.

     Ο Τσάβι δε θέλησε να φύγει πέρυσι παρόλο που μπορούσε γιατί δεν ήθελε να φύγει σαν αποτυχημένος μετά και την άσχημη χρονιά που έκανε η Μπάρτσα.Ήθελε να φύγει σαν νικητής και έτσι όπως αξίζει σε έναν μεγάλο αρχηγό.Συνδυάζοντας και την αποχώρηση του Στίβεν Τζέραρντ για άλλες πολιτείες,το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο μπορεί να αισθάνεται ήδη φτωχότερο από αυτό το Σαββατοκύριακο.Σιγά σιγά μάλλον πρέπει να καταλάβουμε πως βαδίζουμε σε μια νέα εποχή για το ποδόσφαιρο,μια εποχή στην οποία δεν ανήκουν πλέον παίχτες σαν αυτούς τους δύο(μιλάω ξεκάθαρα από μεριάς ηλικίας).Κάπου εκεί έξω μπορεί να υπάρχει ένας νέος Τζέραρντ ή διάδοχος οποιουδήποτε άλλου ποδοσφαιριστή που σιγά σιγά αποχωρεί.Ο διάδοχος του Τσάβι όμως βρίσκεται ήδη στην Μπαρτσελόνα και αγωνίζεται δείχνοντας έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες που του αφήνει(ρίξτε μια ματιά δίπλα).Όποιος μπόρεσε να παρακολουθήσει την ομιλία του Τσάβι το απόγευμα του Σαββάτου μετά το παιχνίδι με τη Ντεπορτίβο,όπου με το ζόρι κατάφερνε να συγκρατήσει τα δάκρυά του,και δε συγκινήθηκε του βγάζω το καπέλο.Όχι δάκρυα όμως για έναν παίχτη που ομόρφυνε το ποδόσφαιρο μας και μας έκανε να το δούμε με άλλο μάτι.Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς σε έναν μεγάλο παίχτη που ποτέ δεν έλαβε την αναγνώριση που του άξιζε και δε παραπονέθηκε γι' αυτό.Muchas gracias Xavi!!